ΠΑΟΚ - ΕΛΛΑΔΑ - ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ!

«ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ, ΠΟΝΤΟΣ,  

ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ, Ο ΠΑΟΚ ΕΧΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ!»

Συγκινητική για μία ακόμα φορά, είναι η πρωτοβουλία συνδέσμων του ΠΑΟΚ, να διοργανώσουν συλλαλητήριο την Κυριακή 7 Απριλίου, για να διακηρύξουν την ελληνικότητα της μίας και μόνης Μακεδονίας μας.

Ο ανυπέρβλητος σε πάθος λαός του ΠΑΟΚ επιβεβαιώνει έτσι, πως ο ΠΑΟΚ δεν είναι ένα απλώς ένα αθλητικό σωματείο αλλά κάτι απόλυτα συνυφασμένο με την ίδια την ιστορία του γένους μας. Είναι ο ίδιος ιστορία! Είναι η ιστορία της πορείας του Ελληνισμού μέσα στον χρόνο. Είναι οι αλησμόνητες πατρίδες. Αντιπροσωπεύει την αξιοπρέπεια των ανθρώπων του μόχθου, που μπόλιασαν με τον ερχομό τους και τον ιδιαίτερο τρόπο τους την μητροπολιτική Ελλάδα, παρέχοντας όραμα και προοπτική.

Ο ΠΑΟΚ είναι πείσμα και υπερηφάνεια μαζί!

Στα κελεύσματα των καιρών μας, όποιος σέβεται τον εαυτό του και την ιστορία του, δεν μπορεί να μείνει αμέτοχος. Δεν μπορεί να είναι θεατής, αλλά πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Και η ομάδα της καρδιάς μας, τι άλλο θα μπορούσε να είναι; Αυτό σημαίνει να είσαι πρωταθλητής, μέσα στα γήπεδα και έξω από αυτά!

Την ίδια μέρα πραγματοποιείται συγκέντρωση τροφίμων στο γήπεδο της Τούμπας, προκειμένου να ανακουφιστούν άνθρωποι που έχουν ανάγκη και χρειάζονται βοήθεια. Ενέργεια που αποδεικνύει το έμπρακτο ενδιαφέρον αλλά και την ιδιαίτερη ευαισθησία του ΠΑΟΚ προς κάθε εμπερίστατο συνάνθρωπο.

Παραθέτουμε τα δημοσιεύματα, που αφορούν στο συλλαλητήριο και στη συγκέντρωση τροφίμων για τις Ιερές Μητροπόλεις, από την εφημερίδα METROSPORT:

“ΣΦ ΠΑΟΚ: Προγραμμάτισαν ξανά το συλλαλητήριο για τη Μακεδονία

Οι σύνδεσμοι φίλων του ΠΑΟΚ ανακοίνωσαν την νέα ημερομηνία διεξαγωγής του συλλαλητηρίου που είχε αναβληθεί προ μηνών.

Την ερχόμενη Κυριακή 7 Απριλίου θα πραγματοποιήσουν σύνδεσμοι του ΠΑΟΚ τη συγκέντρωση για την ελληνικότητα της Μακεδονίας και κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Η συγκέντρωση είναι προγραμματισμένη για τις 13.00 μπροστά από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην παραλία της Θεσσαλονίκης.

Θυμίζουμε ότι η συγκέντρωση είχε προγραμματιστεί αρχικά τον περασμένο Φεβρουάριο την ημέρα του ντέρμπι με τον Ολυμπιακό…

Αναλυτικά η ανακοίνωση των συνδέσμων του ΠΑΟΚ:

«Στις 7/4 ΚΥΡΙΑΚΗ ΩΡΑ 13:00 θα πραγματοποιηθεί η συγκέντρωση για την Μακεδονία μπροστά στο άγαλμα του Μεγαλύτερου Έλληνα Στρατηλάτη. Ο σκοπός της συγκέντρωσης είναι συμβολικός. Η ταυτότητα τόσο του ΠΑΟΚ όσο και της Μακεδονίας είναι άμεσα συνδεδεμένες. Όλος ο κόσμος του ΠΑΟΚ είναι ευπρόσδεκτος. Με την λήξη της συγκέντρωσης όλοι δρόμοι οδηγούν στην Τούμπα για να στηρίξουμε τον πρωταθλητή ΠΑΟΚ».” (1)

“Κοντά στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη και χρειάζονται βοήθεια στέκεται για ακόμη μια χρονιά ο ΠΑΟΚ.

Ο Δικέφαλος με ανακοίνωση του καλεί όσους έχουν την δυνατότητα να προσφέρουν τρόφιμα για τα συσσίτια που γίνονται στις Μητροπόλεις.

Η συγκέντρωση των τροφίμων θα γίνει μπροστά στη Θύρα 1 του γηπέδου της Τούμπας πριν από το ματς με τη Λαμία.

Δείτε την ανακοίνωση του Ερασιτέχνη ΠΑΟΚ:

«Ο ΠΑΟΚ με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 93 χρόνων από την ίδρυσή του και αντιλαμβανόμενος το ρόλο του στην κοινωνία, σε μία ιδιαίτερα δύσκολη χρονική περίοδο, αποφασίζει στα πλαίσια του εορτασμού της ιστορικής επετείου του να τιμήσει την ιστορία του, προσφέροντας βοήθεια σε συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη, όπως κάνει τα τελευταία επτά χρόνια.

Γι΄ αυτό το λόγο, σε συνεργασία με την ΠΑΕ, την ΚΑΕ και το ΤΑΠ ΠΑΟΚ, και υπό την αιγίδα των Ιερών Μητροπόλεων Θεσσαλονίκης, Νεαπόλεως - Σταυρουπόλεως, Νέας Κρήνης - Καλαμαριάς, Κασσανδρείας και Λαγκαδά θα συγκεντρώσει τρόφιμα υπέρ των συσσιτίων που διατηρούν οι παραπάνω Μητροπόλεις.

Με κεντρικό σύνθημα «Ο ΠΑΟΚ γιορτάζει και προσφέρει» απευθυνόμαστε στον φίλαθλο του ΠΑΟΚ, καλώντας τον να συμμετέχει σ΄ αυτή την προσπάθεια, προσφέροντας ο καθένας ότι μπορεί.

Απευθυνόμαστε ακόμα, στον επαγγελματικό κόσμο, τους χορηγούς του Συλλόγου, σε κάθε εταιρεία και επιχείρηση, η οποία επιθυμεί να συμμετέχει, συμβάλλοντας έτσι στην επιτυχία αυτής της πρωτοβουλίας του ΠΑΟΚ.

Η συγκέντρωση των τροφίμων θα γίνει μπροστά στη Θύρα 1 του Γηπέδου της Τούμπας την Κυριακή 07 Απριλίου από τις 09.00 π.μ. έως την έναρξη του αγώνα ΠΑΟΚ – ΛΑΜΙΑ.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: 2310 988.000 ΓΡΑΦΕΙΑ Α.Σ. ΠΑΟΚ

ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΟΣ

ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ

ΟΜΙΛΟΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΩΝ».” (2)

(1)                        http://www.metrosport.gr/article/sf-paok-programmatisan-xana-to-sillalitirio-gia-ti-makedonia

(2)                       http://www.metrosport.gr/article/paok-giortazi-ke-prosferi

Το ποθούμενο της Ρωμηοσύνης, μέσα από τον λόγο του αγράμματου, μα σοφού στρατηγού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη προς τα νιάτα της Αθήνας το 1838:

Το ποθούμενο της Ρωμηοσύνης, μέσα από τον λόγο του αγράμματου,

μα σοφού στρατηγού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη προς τα νιάτα της Αθήνας το 1838:

«Παιδιά μου! Εις τον τόπον τούτον, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιόν καιρόν άντρες σοφοί και άντρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ, και ούτε να φθάσω τα ίχνη των….

Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, στη μεγάλη δόξα των προπατόρων μας κι έρχομαι να σας είπω όσα στον καιρό του αγώνα μας και πριν απ’ αυτόν κι ύστερα απ’ αυτόν ο ίδιος παρατήρησα κι απ’ αυτά να κάμωμεν συμπερασμούς και για την μέλλουσαν ευτυχία σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα.

Και δια τους παλαιούς Έλληνας, οποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, οποίους ήρωας στρατηγούς, πολιτικούς είχαν, δια ταύτα σας λέγουν καθ’ ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι σας. Εγώ δεν είμαι αρκετός. Σας λέγω μόνον πως ήτον σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθηκαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των… Αυτοί διέφεραν από ημάς εις την θρησκείαν, διότι επροσκυνούσαν τις πέτρες και τα ξύλα. Αφού ύστερα ήλθεν εις τον κόσμον ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιό του και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα… Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν εις την διχόνοια και ετρώγονταν μεταξύ τους και έτσι έλαβαν καιρόν πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι, και τους υπόταξαν. Ύστερα ήλθαν και οι Μουσουλμάνοι, και έκαμαν ότι μπορούσαν, δια να αλλάξει ο λαός την πίστη του… Έκοψαν γλώσσες σε πολλούς ανθρώπους, αλλ’ εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν… Τον ένα έκοβαν, ο άλλος τον σταυρό του έκανε.

Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διώρισε έναν βιτσερέ (αντιβασιλέα), έναν Πατριάρχη και του έδωσε την εξουσία της Εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός Κλήρος έκαμαν ο,τι τους έλεγε ο Σουλτάνος. Ύστερον έγιναν οι Κοτζαμπάσηδες εις όλα τα μέρη. Η τρίτη τάξις, οι έμποροι, και οι προκομμένοι, το καλλίτερο μέρος των πολιτών, μη υποφέροντες τον ζυγό έφευγαν κι οι γραμματισμένοι επήραν τα βιβλία και φύγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, κι έτσι έμεινε ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής, εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, και αυτή αύξαινε καθ’ ημέρα χειρότερα… διότι αν βρισκόταν μεταξύ του λαού κανείς με λίγη άνθηση τον λάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, η εσύρετο από τον έμπορον της Ευρώπης ως βοηθός του η εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί μη υποφέροντες την τυραννίαν των Τούρκων και βλέποντες τις δόξες και τις ηδονές οπού απελάμβανον αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο Μουσουλμάνοι. Και τοιουτοτρόπως κάθε μέρα ο λαός ελίγνευε και επτώχυνε.

Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετέφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία. Και σαν τους πρέπει να χρεωστούμεν ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανεν τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και οι άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμεν και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε… Όθεν μας ήρθε στο νου να τους μιμηθούμε και να γίνομε ευτυχέστεροι και έτσι έγινε και επροόδευσεν η εταιρεία.

Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι ήμεθα, ούτε πως δεν έχομεν άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε, “που πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιτοκάραβα βατσέλα”, αλλά, ως μία βροχή, έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της Ελευθερίας μας… και όλοι, και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι συμφωνήσαμεν σ’ αυτό το σκοπό και κάναμεν την επανάσταση.

Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοιαν και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι… Ο ένας πήγαινε στον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα στο στρατόπεδο και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμεν και εις την Κωνσταντινούπολη…

Τόσο τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουαν Έλληνα και φεύγαν χίλια μίλια μακριά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός κι ένα καράβι μια αρμάδα. Αλλά δεν εβάσταξε. Ήλθαν μερικοί και ηθέλησαν να γένουν μπαρμπέρηδες εις του κασίδη το κεφάλι. Μας πονούσε το μπαρμπέρισμά τους μα τι να κάνουμε; Είχαμε κι αυτουνών την ανάγκη.

Από τότε ήρχισεν η διχόνοια και εχάθη η πρώτη προθυμία και ομόνοια. Κι όταν έλεγες του Κώστα να δώσει χρήματα δια τας ανάγκας του έθνους, η να πάει στον πόλεμο, τούτος πρόβαλλε το Γιάννη. Και με αυτό τον τρόπο κανείς δεν ήθελε να συντράμει, μήτε να πολεμήσει. Και τούτο εγίνετο, επειδή δεν είχαμε έναν αρχηγό και μίαν κεφαλή. Αλλά μας έμπαινε Πρόεδρος έξι μήνες, εσηκώνετο ο άλλος και τον έρριχνε, και εκάθετο αυτός άλλους τόσους, και έτσι ο ένας ήθελε τούτο κι ο άλλος το άλλο. Ίσως όλοι ηθέλαμε το καλό, πλην καθένας κατά τη γνώμη του. Όταν προστάζουνε πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν κτίζεται, ούτε τελειώνει. Ο ένας λέει ότι η πόρτα πρέπει να βλέπει στο ανατολικό μέρος, ο άλλος στο αντικρυνό κι ο άλλος στο βοριά, σαν να ήταν το σπίτι στον αραμπά και να γυρίζει καθώς λέγει ο καθένας. Με τούτον τον τρόπο δεν κτίζεται ποτέ το σπίτι, αλλά πρέπει να είναι αρχιτέκτονας, οπού να προστάζει πως θα γίνει. Παρομοίως κι εμείς χρειαζόμαστε έναν αρχηγό κι έναν αρχιτέκτονα, όστις να προστάζει κι οι άλλοι να υπακούνε και ν’ ακολουθάνε. Αλλά επειδή είμαστε σε τέτοια κατάσταση, εξαιτίας της διχόνοιάς μας, έπεσε η Τουρκιά πάνω μας και κοντέψαμε να χαθούμε και εις τους στερνούς επτά χρόνους δεν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα.

Εις αυτή την κατάσταση έρχεται ο Βασιλεύς, τα πράματα ησυχάζουν και το εμπόριο κι η γεωργία κι οι τέχνες αρχίζουν να προοδεύουν και μάλιστα η παιδεία. Αυτή η μάθηση θα μας αυξήσει και θα μας ευτυχήσει. Αλλά για να αυξήσουμε, χρειάζεται κι η στερέωση της πολιτείας μας, που γίνεται με την καλλιέργεια και με την υποστήριξη του θρόνου. Ο Βασιλεύς είναι νέος, και συμμορφώνεται με τον τόπο μας. Δεν είναι προσωρινός αλλ’ η βασιλεία του είναι διαδοχική, και θα περάσει στα παιδιά των παιδιών του, και με αυτόν και σεις και τα παιδιά σας θα ζήσετε. Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να τη στερεώσετε, διότι όταν επιάσαμε τα άρματα, είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως κι ύστερα υπέρ Πατρίδος. Όλα τα έθνη του κόσμου έχουν και φυλάνε μία θρησκεία. Να μην έχετε πολυτέλεια, να μην πηγαίνετε στους καφενέδες και στα μπιλιάρδα. Να δοθήτε εις τας σπουδάς σας και καλλίτερα να κοπιάσετε ολίγον, δύο και τρεις χρόνους και να ζήσετε ελεύθεροι στο επίλοιπο της ζωής σας, παρά να περάσετε τέσσερις-πέντε χρόνους τη νεότητά σας και να μείνετε αγράμματοι, να σκλαβωθείτε εις τα γεράματά σας. Να ακούετε τας συμβουλάς των διδασκάλων και γεροντοτέρων και κατά την παροιμία “μύρια ήξευρε και χίλια μάθαινε”.

Η προκοπή σας και η μάθησή σας να μη γενεί σκεπάρνι μόνο για το άτομό σας, μα να κοιτάζει το καλό της κοινότητας, γιατί μέσα στο καλό αυτό βρίσκεται και το δικό σας.

Εγώ παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξαιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ συγχώρεση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοί σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, δια να ωφεληθήτε από τα περασμένα κι από τα κακά αποτελέσματα της διχόνοιας, την οποία να αποστρέφεσθε, και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε και οι μέρες της γενιάς που σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν σε λίγο περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθεί η νύκτα του θανάτου μας, καθώς την ημέρα των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθεί η νύκτα και η αυριανή ημέρα.

Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο όπου ημείς ελευθερώσαμε και δια να γίνει τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της Πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία, την καλλιέργεια του θρόνου και την φρόνιμον ελευθερία. Τελειώνω τον λόγον μου.

Ζήτω ο Βασιλεύς μας Όθων! Ζήτω οι σοφοί διδάσκαλοι! Ζήτω η Ελληνική Νεολαία!»

agiazoni.gr

Πηγή μας:

https://yiorgosthalassis.blogspot.com/2016/02/blog-post_22.html

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ: ΗΜΕΡΑ ΝΙΚΗΣ ΑΓΩΝΟΣ ΛΑΜΠΡΟΦΟΡΟΥ!

ΑΥΤΟΣ Ο ΧΩΡΟΣ, Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ,

Ο ΠΟΤΙΣΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΟΥ,

ΟΥΤΕ ΑΘΡΗΣΚΟΣ ΕΙΝΑΙ, ΟΥΤΕ ΟΥΔΕΤΕΡΟΘΡΗΣΚΟΣ!

ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ!

ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ,

ΕΤΣΙ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ!

«Αύτη η πίστις των Αποστόλων,

Αύτη η πίστις των Πατέρων,

Αύτη η πίστις των Ορθοδόξων,

Αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξε.»

                                                        (από το Συνοδικό της Ορθοδοξίας)

«Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία·

οὐ ψευσόμεθά σου πατροπαράδοτον σέβας·

ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, καὶ σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα·

εἰ δὲ καλέσει καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα.»

                            (Ιωσήφ Βρυέννιος)

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΕΠΙΤΑΣΣΕΙ ΤΗΝ ΝΙΚΗ

του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

  

«Η Κυριακή της Ορθοδοξίας είναι η εορτή των νικών της Ορθοδόξου Εκκλησίας στο παρελθόν. Αυτές οι νίκες του παρελθόντος είναι το ηθικό κεφάλαιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο Σταυρός της και η τροφή της. Αυτό είναι σπουδαίο και σημαντικότατο. Όμως, οι νίκες αυτές από το παρελθόν της Εκκλησίας είναι η έμπνευση και το κίνητρο για τις νίκες της στο παρόν και στο μέλλον, και αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Είναι το σημαντικότερο επειδή το στεφάνι της δόξης είναι υπεσχημένο στους νικητές και όχι στους εορτάζοντες τις νίκες των άλλων. Γιατί είναι γραμμένο στο βιβλίο της αληθείας: όποιος νικήσει θα κερδίσει τα πάντα και θα του γίνω Θεός και αυτός θα μου γίνει υιός. Η αμοιβή του Θεού λοιπόν, δίδεται στους νικητές και όχι σε όσους εορτάζουν μονάχα τις νίκες των πατέρων τους.

Αυτό δε σημαίνει πως είναι ασήμαντο το να εορτάζουμε τις νίκες των πατέρων. Αντιθέτως, ο εορτασμός των προτέρων νικών είναι αποφασιστικής σημασίας για την εξασφάλιση και νέας νίκης επειδή οι νίκες του πατέρα υποκινούν σε νίκες και τους υιούς.

Ας πάρουμε πρώτα τους νικητές του κόσμου τούτου και τις νίκες τους. Ο Αχιλλέας ενθουσίαζε επί αιώνες τους νέους των Ελλήνων προς τη νίκη. Στέλνοντας τους υιούς τους στο πόλεμο, οι Ελληνίδες μητέρες τους έλεγαν: ή νεκρός ή νικητής.

Ο Κράλιεβιτς Μάρκο πέτυχε όσο ζούσε εκατό νίκες. Μέχρι τώρα όμως έχει οδηγήσει σε νίκη χιλιάδες αυτών, οι οποίοι ενθουσιάστηκαν από εκείνον. Το ίδιο και ο Μίλος Όμπιλιτς και ο Βάνος Στράχινιτς, άλλοι ορθόδοξοι ήρωες των Σέρβων μα και των άλλων λαών.

Δεν είναι μονάχα η δειλία μεταδοτική μα είναι και ο ηρωισμός. Ο δειλός που φωνάζει: φεύγουμε, χανόμαστε, μεταδίδει στο στράτευμα το φόβο. Το ίδιο όμως, μεταδίδει τον ηρωισμό εκείνος που φωνάζει: εμπρός, ο εχθρός νικήθηκε!

Όποιος δοξάζει τους ήρωες, "μολύνεται" από την νόσο του ηρωισμού. Όποιος δοξάζει τους νικητές, ενθουσιάζεται από την επιθυμία να γίνει και ο ίδιος νικητής. Γι’ αυτό, η Ορθοδοξία του νικητού και της νίκης του έχει τεράστια επιρροή στους ανθρώπους, στην αγωγή και στο χαρακτήρα.

Έτσι γίνεται στους κοσμικούς πολέμους, έτσι και ακόμα περισσότερο στο πνευματικό πόλεμο. Μη φοβήσθε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον, είπε ο Σωτήρας στους μαθητές Του. Και όχι μόνο το είπε μα και το έπραξε στ’ αλήθεια. Νίκησε τον άρχοντα του κόσμου τούτου, νίκησε την αμαρτία, νίκησε και το θάνατο.

Βλέποντας οι Απόστολοι τις νίκες Του και μεθυσμένοι από αυτές, έγιναν και οι ίδιοι νικητές. Τους Αποστόλους μιμήθηκαν οι διάδοχοί τους και αυτούς οι δικοί τους διάδοχοι. Η μία χριστιανική γενεά μετά την άλλη, μεγαλουργούσε με τη νικηφόρο δόξα της, ενθουσιασμένη από τις νίκες και τους νικητές του παρελθόντος. Καθώς το ένα κύμα παράγει δεύτερο, έτσι το ένα νικηφόρο στράτευμα του Χριστού γεννούσε και υποκινούσε το επόμενο νικηφόρο Του στράτευμα. Έτσι, το αστείρευτο και ζωντανό ποτάμι της Εκκλησίας του Θεού δια της ιστορίας των είκοσι αιώνων, γινόταν όλο και πλατύτερο, βαθύτερο και πιο ορμητικό, αρδεύοντας με ζωή και δόξα τις τέσσερις πλευρές του κόσμου. Η μόνη πηγή αυτού του ποταμού είναι ο Χριστός και όλο το ζων ύδωρ είναι δικό Του. Δικά του και όλα τα ορμητικά κύματα από αιώνα σε αιώνα και από γενεά σε γενεά.

Οι νέες νίκες ως καθήκον και χαρά.

Είπε κάποιος ότι ο χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία αλλά επανάσταση. Τούτος ο λόγος δικαιολογείται αν η επανάσταση εκληφθεί υπό πνευματική και ηθική έννοια ως ανατροπή της αναλήθειας, της αδικίας και της ασπλαχνίας εντός του εαυτού μας πρώτα και κατόπιν στον περίγυρό μας. Όπου ανατροπή εκεί και μάχη, όπου μάχη εκεί και νίκη. Ο χριστιανισμός είναι αγώνας από τη πρώτη μέρα της ιστορίας του -από την αναζήτηση και μη εύρεση καταλύματος για το θείο Βρέφος στα πανδοχεία της Βηθλεέμ- μέχρι σήμερα και από τώρα μέχρι την εσχάτη μέρα. Ταυτόχρονα, ο χριστιανισμός είναι μια αλυσίδα από νίκες, από την αρχή ως το τέρμα. Νικούσε και όταν ακόμα έδειχνε νικημένος. Τις χαμένες μάχες τις προσμετρούσε ως νίκες. Τους σκοτωμένους μαχητές για τον Τίμιο Σταυρό, τους σημείωνε στον κατάλογο των νικητών. Τα χαμένα βασίλεια του κόσμου αντάλλασσε με βασίλειο ακριβότερο, εκείνο του ουρανού.

Αν η Εκκλησία ως σύνολο δεν σταματά την ανατροπή, δε σταματά τον αγώνα και την κατάκτηση νικών, είναι δυνατόν όμως, τα μεμονωμένα μέλη της να εγκαταλείψουν τη μάχη και να χάσουν τη νίκη. Εκεί είναι ο κλαυθμός και ο οδυρμός και ο ραχήλειος θρήνος της Εκκλησίας για τα τέκνα της.

Από αυτό πηγάζει και το ορθό δίδαγμα της Κυριακής της Ορθοδοξίας, η εντολή να καταβάλει ο κάθε ορθόδοξος χριστιανός το προσωπικό του μόχθο για την κατάκτηση νέας νίκης. Οι παλαιές νίκες, μας βοηθούν αλλά δεν μας σώζουν. Οι νίκες των πατέρων μας είναι η κληρονομία μας την οποία έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε και να αυξήσουμε με τις δικές μας νίκες.

«Σ’ αυτόν που θα νικήσει θα δώσω να γευτεί από το δέντρο της ζωής που βρίσκεται στο μέσον του Παραδείσου του Θεού.

Αυτός που θα νικήσει δε θα νοιώσει θάνατο άλλο.

Σ’ αυτόν που θα νικήσει θα δώσω να φάγει από το μάννα το κεκρυμμένο και λίθο λευκό και επάνω στο λίθο όνομα καινό γραμμένο το οποίο κανένας δεν γνωρίζει εκτός από εκείνον που κατέχει το λίθο.

Σ’ αυτόν που θα νικήσει και θα τηρήσει τα έργα μου μέχρι τέλους, θα δώσω εξουσία κατά των ειδώλων.

Σ’ αυτόν που θα νικήσει, θα ενδυθεί χιτώνα λευκό και δεν θα εξαλείψω το όνομά του από τη βίβλο των ζώντων και θα αναγνωρίσω το όνομά του ενώπιον του Πατρός μου και των αγγέλων Αυτού.

Αυτόν που θα νικήσει θα καταστήσω στύλο της Εκκλησίας του Θεού... και θα χαράξω επάνω του το όνομα του Θεού του.

Σ’ αυτόν που θα νικήσει θα δώσω να καθήσει μαζί μου στο θρόνο μου.

Αυτός που θα νικήσει θα λάβει τα πάντα, θα του γίνω Θεός και θα γίνει υιός μου».

Αυτά είναι γραμμένα στο μυστικό βιβλίο των Αποκαλύψεων του Θεού. Αυτά λέγει ο μέγας Νικητής, δια του οποίου μπορούσε όλοι μας να γίνουμε νικητές.

Αυτά λέγει ο μόνος Αναμάρτητος και Ανυποχώρητος, του οποίου το όνομα είναι Άλφα και Ωμέγα και πάλι άλλο όνομα Αμήν.»

* Απόσπασμα από  Εγκύκλιο επιστολή του Σεβασμιωτάτου επισκόπου Ζίτσης Νικολάου, επί τη Κυριακή της Ορθοδοξίας του έτους 1938.

Πηγή μας:

https://www.impantokratoros.gr/kyriakh_orthodoxias_nikh.el.aspx