Πέμπτη 28 Σεπτεμβρίου 2017

Φώτης Κόντογλου: «Σήμερα νομίζεται καλός σέ ὅλα, ὅποιος εἶναι ἀδιάφορος, ὅποιος δέν νοιάζεται γιά τίποτα, ὅποιος δέν νιώθει καμιά εὐθύνη».


ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ:

«Σήμερα νομίζεται καλός σέ ὅλα, ὅποιος εἶναι ἀδιάφορος, ὅποιος δέν νοιάζεται γιά τίποτα, ὅποιος δέν νιώθει καμιά εὐθύνη.

Ἀλλιῶς τόν λένε σωβινιστή, τοπικιστή, μισαλλόδοξο, φανατικό.

Ὅποιος ἀγαπᾶ τήν χώρα μας, τά ἤθη καί ἔθιμά μας, τήν παράδοσή μας, τήν γλώσσα μας, θεωρεῖται ὀπισθοδρομικός.

Οἱ ἀδιάφοροι περνοῦν γιά φιλελεύθεροι ἄνθρωποι, γιά ἄνθρωποι ποῦ ζοῦνε μέ τό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας, ποῦ ἔχουν γιά «πιστεύω» τήν καλοπέραση, τό εὔκολο κέρδος, τίς εὐκολίες, τίς ἀναπαύσεις, κι ἄς μήν ἀπομείνη τίποτα ποῦ νά θυμίζη σέ ποιό μέρος βρισκόμαστε, ἀπό ποῦ κρατᾶμε, ποιοί ζήσανε πρίν ἀπό μᾶς στήν χώρα μας.

Ἡ ξενομανία μᾶς ἔγινε τώρα σωστή ξενοδουλεία, σήμερα περνᾶ γιά ἀρετή, κι ὅποιος ἔχη τούτη τήν ἀρρώστεια πιό βαρειά παρμένη, λογαριάζεται γιά σπουδαῖος ἄνθρωπος.

Ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ἕνα παζάρι ποῦ πουλιοῦνται ὅλα, σέ ὅποιον θέλη νά τό ἀγοράση.

Καταντήσαμε νά μήν ἔχουμε ἀπάνω μας τίποτα ἑλληνικό, ἀπό τό σῶμα μας ἴσαμε τό πνεῦμα μας.

Τό μασκάρεμα ἄρχισε πρῶτα ἀπό τό πνεῦμα, καί ὕστερα ἔφθασε καί στό σῶμα.

Περισσότερο ἀντιστάθηκε σέ αὐτή τήν παραμόρφωση ὁ λαός καί βαστάξε καμπόσο, μά στό τέλος τόν πῆρε τό ρεῦμα καί πάει καί αὐτός.

Μάλιστα εἶναι χειρότερος ἀπό τούς γραμματισμένους.

Τώρα μαϊμουδίζει τά φερσίματα καί τίς κουβέντες ποῦ βλέπει στόν κινηματογράφο, ἔγινε ἀφιλότιμος καί ἀδιάντροπος.

Ἐνῶ πρῶτα ξεχώριζε ἀπό ἄλλες φυλές, γιατί ἦταν σεμνός, φιλότιμος, ντροπαλός, καλοδεκτικός, τώρα ἔγινε ἀγνώριστος.

Τά ὄμορφα χαρακτηριστικά του, σβήνουνε μέρα μέ τήν μέρα.

Καί οἱ λιγοστοί ποῦ διατηροῦνε ἀκόμη λίγα σημάδια ἀπό τήν ὀμορφιά τῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς, παρασέρνονται σέ αὐτή τήν παραμόρφωση ἀπό τούς πολλούς, ποῦ εἶναι οἱ ἔξυπνοι, οἱ συγχρονισμένοι, οἱ μοντέρνοι, ἀλλά ποῦ εἶναι στ  ἀληθινά οἱ ἀναίσθητοι καί οἱ ἀποκτηνωμένοι.

Οἱ καλοί ντρέπονται γιατί εἶναι καλοί, συμμαζεμένοι καί μέ ἀνατροφή. Οἱ ἄλλοι τούς λένε καθυστερημένους.

Συμπαθητικός ἄνθρωπος δύσκολα βρίσκεται πιά σήμερα στόν τόπο μας.

Ἡ μόδα εἶναι νά εἶναι κανείς ἀντιπαθητικός, κρύος, ἄνοστος καί μάγκας.

Μάλιστα ὅπως ὅλα φραγκέψανε, φράγκεψε καί ὁ μάγκας.»


Πηγή μας:



Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2017

Ἅγιος Παΐσιος: «Ὁ κόσμος θέλει νά ἁμαρτάνη καί θέλει τόν Θεό καλό. Αὐτός νά μᾶς συγχωράη καί ἐμεῖς νά ἁμαρτάνουμε»



Ἄγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Ἅ’ «Μέ Πόνο καί Ἀγάπη» - 24 -

«Οἱ ἀπομακρυσμένοι ἄνθρωποι ἀπό τόν Θεό πάντα ἀπαρηγόρητοι βρίσκονται καί διπλά βασανίζονται. Ὁποῖος δέν πιστεύει στόν Θεό καί στήν μέλλουσα ζωή, ἐκτός ποῦ μένει ἀπαρηγόρητος, καταδικάζει καί τήν ψυχή τοῦ αἰώνια. Σέ ὅποιο ἀφεντικό δουλεύεις, ἀπό ἀτό θά πληρωθῆς. Ἄν δουλεύης στό μαῦρο ἀφεντικό, σού κάνει τήν ζωή μαύρη ἀπό ἐδῶ. Ἄν δουλεύης στήν ἁμαρτία, θά πληρωθῆς ἀπό τόν διάβολο. Ἄν ἐργάζεσαι τήν ἀρετή, θά πληρωθεῖς ἀπό τόν Χριστό. Καί ὅσο ἐργάζεσαι στόν Χριστό, τόσο θά λαμπικάρεσαι, θά ἀγάλλεσαι. Ἀλλά ἐμεῖς λέμε:...

“Χαμένο τό ‘χοῦμε νά ἐργασθοῦμε στόν Χριστό;”. Μά εἶναι φοβερό! Νά μήν ἀναγνωρίζουμε τήν θυσία τοῦ Χριστοῦ γιά τόν ἄνθρωπο! Σταυρώθηκε ὁ Χριστός, γιά νά μᾶς λυτρώση ἀπό τήν ἁμαρτία, γιά νά ἐξαγνισθῆ ὅλο τό ἀνθρώπινο γένος. Τί ἔκανε ὁ Χριστός γιά μας; τί κάνουμε ἐμεῖς γιά τόν Χριστό; Ὁ κόσμος θέλει νά ἁμαρτάνη καί θέλει τόν Θεό καλό. Αὐτός νά μᾶς συγχωράη καί ἐμεῖς νά ἁμαρτάνουμε. Ἐμεῖς δηλαδή νά κάνουμε ὅ,τι θέλουμε καί Ἐκεῖνος νά μᾶς συγχωράη. Νά μᾶς συγχωράη συνέχεια καί ἐμεῖς τό βιολί μας. Οἱ ἄνθρωποι δέν πιστεύουν, γι' αὐτό ὁρμοῦν στήν ἁμαρτία. Ὅλο τό κακό ἀπό 'κει ξεκινάει, ἀπό τήν ἀπιστία. Δέν πιστεύουν στήν ἄλλη ζωή, ὅποτε δέν ὑπολογίζουν τίποτε. Ἀδικοῦν, ἐγκαταλείπουν τά παιδιά τους... Γίνονται πράγματα..., σοβαρές ἁμαρτίες. Οὔτε οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἔχουν προβλέψει τέτοιες ἁμαρτίες στούς Ἱερούς Κανόνες – ὅπως γιά τά Σόδομα καί Γόμορρα εἶχε πεῖ ὁ Θεός: «Δέν πιστεύω νά γίνωνται τέτοιες ἁμαρτίες, νά πάω νά δῶ!». Ἄν δέν μετανοήσουν οἱ ἄνθρωποι, ἄν δέν ἐπιστρέψουν στόν Θεό, χάνουν τήν αἰώνια ζωή. Πρέπει νά βοηθηθῆ ὁ ἄνθρωπος νά νιώση τό βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς, νά συνέλθη, γιά νά νιώση τήν θεία παρηγορία. Σκοπός εἶναι νά ἀνέβη πνευματικά ὁ ἄνθρωπος, ὄχι ἁπλῶς νά μήν ἁμαρτάνη.»


Πηγή μας:




Πέμπτη 14 Σεπτεμβρίου 2017

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΜΠΡΕΝΤΣΙΑΝΙΝΩΦ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΙΣ ΕΣΧΑΤΕΣ ΗΜΕΡΕΣ



«Ἐμᾶς μπορεῖ νά μᾶς τραβήξει ὁτιδήποτε. Καί ἡ ὀμορφιά τῆς Θ. Λειτουργίας καί τό νά ὑπηρετοῦμε ἕναν ὑψηλό σκοπό. Μ  αὐτά ὅμως ὅλα, ὑπάρχει κίνδυνος νά χάσουμε τό πιό βασικό. Ὁ Κύριος δέν μᾶς ἄφησε κάποιο σύστημα, ἐκτός ἀπό τίς ἐντολές Του. Καί ἡ κυριότερη ἐντολή, εἶναι τῆς ἀγάπης πρός ὅλους καί ἰδιαιτέρως πρός τούς ἐχθρούς. Ὅσο πιό κοντά θά εἴμαστε στό τέλος, οἱ ἄνθρωποι θά γίνονται πιό ψυχροί καί σκληροί. Μέ τήν ἄνθιση τῆς ἀνομίας, ψύχεται ἡ ἀγάπη. Τό βασικό γιά τόν χριστιανό εἶναι ἡ ἀγάπη. Γί  αὐτό ἐμεῖς πρέπει ν  ἀπαντοῦμε μέ ἀγάπη στήν ψυχρότητα καί σκληρότητα τοῦ κόσμου αὐτοῦ»

"Ἅγιος ἐπίσκοπος Ἰγνάτιος Μπρεντσιανίνωφ"


Πηγή μας:

"Η παιδαγωγική αξία του πόνου και των δυσκολιών στην ανθρώπινη ζωή"


«ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΣΑΝΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ;»


«Πολύ απλά, διότι η ευτυχία και η ευχαρίστηση κάνουν τον άνθρωπο να συνηθίζει να ικανοποιείται με τα επίγεια υλικά, ενώ ο πόνος και τα βάσανα ωθούν τον άνθρωπο να αναζητά, μια πιο βαθειά χαρά, πέρα από τους περιορισμούς του κόσμου τούτου.

Αυτή την στιγμή πονάω πολύ και επικαλούμαι το όνομα του Ιησού Χριστού, όχι απαραιτήτως για να με ανακουφίσει από τον πόνο, αλλά για να είναι μαζί μου, όσο χρόνο υποφέρω, ο Χριστός, ο μόνος που μας βοηθά να υπερβούμε αυτόν τον κόσμο, και για να γίνει το θέλημά Του σε μένα. Όμως σε στιγμές απόλαυσης δεν Τον επικαλούμαι. Τότε είμαι ικανοποιημένος με όσα έχω και νομίζω ότι δεν χρειάζομαι περισσότερα. Για πιο λόγο είναι αβάσιμη μια φιλοσοφία της απόλαυσης; Διότι η απόλαυση είναι φευγαλέα και αναξιόπιστη, ενώ ο πόνος είναι αναπόφευκτος. Στον πόνο και στο μαρτύριο, μας μιλάει ο Χριστός. ο Θεός μας τα προσφέρει από καλωσύνη- ναι, ακόμα και το κακό, διότι μέσα από αυτά παίρνουμε μία γεύση εκείνου που βρίσκεται παραπέρα, στο επέκεινα, αν πραγματικά υπάρχει αυτό που η καρδιά μας βαθύτατα επιθυμεί.

Όμως, πόσο αμφίβολες θα ήταν αυτές οι υποθέσεις, πόσο στηριγμένες στο τίποτα- σε τίποτα άλλο παρά στην ανθρώπινη φαντασία, αν ο Χριστός δεν είχε έρθει για να μας δείξει, να δείξει σε εμάς, που αλλιώς θα είμασταν τυφλοί..."»

π. Σεραφείμ Ρόουζ " Η Ζωή και τα Έργα του" - περί αποδοχής του πόνου στη ζωή μας.


Πηγή μας:

Κυριακή 10 Σεπτεμβρίου 2017

«Κύριε, κάνε την ψυχή μου φιλική προς τα γεγονότα»



Κύριε,
κάνε την ψυχή μου φιλική προς τα γεγονότα
που συμβαίνουν γύρω μου.
Να τα δέχομαι με ηρεμία.
Αν κάτι δεν μου αρέσει,
πάλι να το κοιτώ ήρεμα αρχικά.
Να αποφεύγω τον πανικό, τη διάλυση,
την κατάρρευση, τη φοβία και το άγχος.
Και με τέτοια αφετηριακή διάθεση γαλήνης και ειρήνης
που Εσύ θα μου χαρίζεις,
να προσπαθώ στη συνέχεια να κάνω τις αλλαγές που θέλω.
Χωρίς όμως να τρελαίνομαι.
Χωρίς να υποφέρω,
χωρίς να απαιτώ να γίνουν όλα όπως τα θέλω εγώ.
Διότι, η ειρήνη Σου,
ήδη θα δίνει στην ψυχή μου χορτασμό,
πληρότητα, και γαλήνη.
Θέλω να μεταμορφώσω πολλά γύρω μου.
Μα αυτό δεν θα γίνει ξεκινώντας με ταραγμένη διάθεση.
Θέλω να κινούμαι όπως Εσύ.
Ήθελες πολύ να αλλάξεις τον κόσμο,
μα δεν το έκανες με ένταση και πόλεμο,
με σύγκρουση και κραυγές,
με φανατισμό και βία,
με φωτιά και τσεκούρι.
Ο τρόπος μου, Κύριε,
θέλω να συνοψίζεται σ’ αυτές τις λέξεις:
Αποδοχή, συμφιλίωση,
αγάπη, προσευχή, ταπείνωση,
θείο Φως που κυκλώνει τα πάντα,
δύναμη των αγίων Μυστηρίων της Εκκλησίας
που έρχονται να γεμίσουν τα πάντα μέσα μου
με τη χάρη του Κυρίου Ιησού,
με την αγάπη του Θεού – Πατέρα,
και την κοινωνία του αγίου Πνεύματος…
Κάπως έτσι θα ήθελα να βλέπω τα γεγονότα της ζωής μου.
Κι έτσι να κάνω τις αλλαγές που ονειρεύομαι.
Ειρήνη παντού.
Τας κεφαλάς ημών τω Κυρίω κλίνωμεν…
Για να βάλει πάνω στο κεφάλι μας
τα χέρια Του,
και να μας χαρίσει όλα αυτά.

Πηγή μας: