6 Ιανουαρίου 1919: Η τελευταία Λειτουργία στην Αγιά Σοφιά

Ευχόμαστε ο Κύριος να δώσει σύντομα να χτυπήσουν και πάλι οι καμπάνες της Αγιά Σοφιάς, να υψωθεί ο Τίμιος Σταυρός, να λειτουργηθεί ξανά το Γένος στην μεγάλη Εκκλησιά της Ορθοδοξίας!

Έξι Ιανουαρίου 1919: Η τελευταία Λειτουργία στην Αγιά Σοφιά

Κάποτε μου μίλησε ο παππούς μου για ένα Κρητικό παπά, αληθινό παλικάρι, που το Γενάρη του 1919 λειτούργησε κάτω από τους χιλιόχρονους θόλους της Αγια-Σοφιάς!!

Τον γνώριζε καλά, γιατί ήταν στρατιωτικός ιερέας στη Μεραρχία που ανήκε και ο ίδιος, στη Μεραρχία εκείνη που αργότερα συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία κι έφτασε ως τις πύλες της Αγκύρας, ήπιε νερό από το Σαγγάριο!… Όμως αλίμονο! αυτό το δροσερό νερό μετατράπηκε λίγο αργότερα σε καυτό πύρινο ποτάμι πόνου και οδύνης, που έκαψε τις καρδιές όλων των Ελλήνων.

Στα λόγια του παππού μου δεν έδωσα τότε μεγάλη σημασία. Μου φάνηκε αυτό που μου ‘λεγε απίθανο, το θεώρησα σαν ένα παραλήρημα, απομεινάρι εκείνου του αβάσταχτου, του αφάνταστου πόνου που ένιωθε ο παππούς μου, όταν αναθυμόταν τα περασμένα, όταν άκουγε τις λέξεις Ιωνία, Σμύρνη, Πέργαμος, Αϊβαλί, Τραπεζούντα, Κερασούντα, Σαγγάριος, Εσκί Σεχήρ, Αφιόν Καραχισάρ, Πόλη, Αγια Σοφιά!! Οι λέξεις αυτές είχαν πάρει στο νου και στην καρδιά του παππού μου τη θέση ό,τι πιο ιερού και πιο νοσταλγικού είχε σ’ αυτή τη ζωή, ακόμη πιο ιερού και από τα ίδια τα παιδιά του, τα εγγόνια του, την ίδια του τη ζωή!

γράφει ο Αντώνης Ε. Στιβακτάκης από αυτά που του είπε ο παππούς του. Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ηρακλείου Κρητης “ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ” την 3/6/1998

Δεκάδες φορές τον αντίκρισα με τα παιδικά μου μάτια να κλαίει – πολλές φορές ξεσπούσε σε γοερούς λυτρωτικούς λυγμούς – προσφέροντας αυτά τα άγια ονόματα, που ταυτίζονται με τη διαχρονική ιστορική πορεία και παρουσία του Γένους μας πάνω στη γη. Τότε δεν καταλάβαινα τίποτε ή σχεδόν τίποτε. Μονάχα μια ακαθόριστη απορία κυριαρχούσε στην ψυχή μου απ’ αυτή την ξεχωριστή στάση του παππού μου. Λίγο αργότερα κατάλαβα την καθοριστική επίδραση αυτών των δακρύων, αυτών των λυγμών στην δική μου ψυχή. Την καταλαβαίνω τώρα, θα την αισθάνομαι πάντα να κυριαρχεί σ’ όλο το είναι μου.

Ο παππούς μου βέβαια είχε δίκιο, όταν έλεγε πως τον Ιανουάριο του 1919 λειτουργήθηκε η Αγια-Σοφιά! Πρωταγωνιστής αυτού του συγκλονιστικού γεγονότος της εθνικής μας ζωής, το οποίο δυστυχώς αγνοούν πολλοί Έλληνες, ήταν ένα αληθινό παλικάρι, ένα βλαστάρι της λεβεντογέννας Κρήτης της οποίας τα ανδρεία παιδιά έδωσαν πάντα το μεγάλο παρόν σ’ όλους τους αγώνες του Γένους, από τα πανάρχαια χρόνια (Ιδομενέας, Νέαρχος κ.α.) ως τις μέρες μας (Μακεδονικός Αγώνας, Δρίσκο της Ηπείρου κ.α.) Αναφερόμαστε στον παπα-Λευτέρη Νουφράκη από τις Αλώνες Ρεθύμνου, ο οποίος υπηρετούσε ως στρατιωτικός ιερέας στη Β’ Ελληνική Μεραρχία, μια από τις δύο Μεραρχίες που συμμετείχαν στις αρχές του 1919 στο “συμμαχικό” εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία. Η Μεραρχία αυτή στο δρόμο προς την Ουκρανία στάθμευσε για λίγο στην Κωνσταντινούπολη, την Πόλη των ονείρων του ελληνικού λαού, η οποία βρισκόταν τότε υπό “συμμαχική επικυριαρχία”, ύστερα από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μια ομάδα Ελλήνων αξιωματικών με επικεφαλής το γενναίο κρητικό και μαζί του τον ταξίαρχο Φραντζή, τον Ταγματάρχη Λιαρομάτη, το Λοχαγό Σταματίου και τον Υπολοχαγό Νικολάου αγνάντευαν από το πλοίο την πόλη και την Αγια-Σοφιά, κρύβοντας βαθιά μέσα στην καρδιά τους το μεγάλο μυστικό τους, τη μεγάλη απόφαση που είχαν πάρει το περασμένο βράδυ, ύστερα από πρόταση και έντονη επιμονή του λιονταρόψυχου Κρητικού παπα-Λευτέρη Νουφράκη. Να βγουν δηλαδή στην πόλη και να λειτουργήσουν στην Αγια-Σοφιά.

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ του Μητροπολίτη Κυθήρων κ.κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 

(ὑπ’ ἀριθ. 173/2018)

Πρός
Τόν Ἱερόν Κλῆρον καί
τόν Χριστώνυμον Λαόν
τῆς καθ΄ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων

«Ὁ τῶν αἰώνων ποιητής καί Δεσπότης,
Θεέ τῶν ὅλων ὑπερούσιε ὄντως,
τήν ἐνιαύσιον εὐλόγησον περίοδον ... Λυτρωτά,
εὔφορον πᾶσι, τό ἔτος χορήγησον» (Κοντάκιον τῆς Ἰνδίκτου)

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί καί Συλλειτουργοί,
Ἀδελφοί μου Χριστιανοί, Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά.

Εἰρηνικό, εὐλογημένο καί πολύκαρπο
τό νέο σωτήριο ἔτος 2019!

Τόν νέο χρόνο ὁ πολύς κόσμος, ἐπηρεασμένος ἀπό τό κοσμικό φρόνημα, τόν ἀναμένει διά νά τούς φέρῃ χαρά, ὑγεία, πρόοδο, εὐτυχία, εὐημερία καί ὅλα τά καλά. Οἱ ἄνθρωποι, ὅμως, πού ἔχουν πνευματικό – χριστιανικό φρόνημα, χωρίς νά εἶναι ἀδιάφοροι καί διά τά ἐφήμερα καί βιοτικά ἀγαθά, παρακαλοῦν καί ἱκετεύουν τόν «τῶν αἰώνων Ποιητήν καί Δεσπότην» νά τούς χαρίζῃ, μαζί μέ τά ὑλικά καί πρόσκαιρα ἀγαθά, τά ὁποῖα μᾶς χρειάζονται εἰς τήν ζωήν, τά πνευματικά καί οὐράνια θεῖα δῶρα :

τήν ἀγάπη καί τήν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ, τήν εὐλογία καί τήν εὐδοκία Του, τήν Χάριν καί τούς καρπούς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό θεῖο ἔλεος καί τήν εὐσπλαγχνία Του, τήν συγχώρησι τῶν ἁμαρτιῶν καί τό πολυτιμότατο δῶρο τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας μας, καθώς ἐπίσης καί τά θεῖα καί ὑπερκόσμια ἀγαθά τῆς Ἐπουρανίου Βασιλείας Του. Μέ ἄλλα λόγια, τήν εἴσοδό μας εἰς τό νέον ἔτος νά τήν βλέπουμε καί νά τήν μετρᾶμε ὑπό τό πρῖσμα τῆς αἰωνιότητος, τῆς αἰωνίου χαρᾶς καί μακαριότητος ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν Οὐρανῶν.Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος παρατηρεῖ σχετικά τά ἑξῆς: «Δύο αἰῶνας ἔκαμε ὁ Θεός, τόν παρόντα καί τόν μέλλοντα. Τόν μέν αἰσθητόν, τόν δέ νοητόν. Τόν ἕνα σύντομον, τόν δέ ἀγέραστον καί ἀθάνατον» (Ε.Π.Ε. 31,238).

Σέ ἄλλο σημεῖο συμβουλεύει ὁ ἱερός πατήρ : «Παρακαλῶ, τά ἀμετάβλητα καί ἀθάνατα νά ἀναζητήσωμε ἀγαθά, καί τήν ζωή, ἡ ὁποία ποτέ δέν γερνάει, δέν τελειώνει» (Ε.Π.Ε. 11,238).

Διά τά αἰώνια ἀγαθά μᾶς διαβεβαιώνει ὁ Θεῖος Λυτρωτής μας Ἰησοῦς Χριστός, κατά τόν Χρυσορρήμονα ἅγιο πατέρα : «Ποιός ἀπό ἐκείνους πού ἀπεβίωσαν ἦλθε ἀπό τήν ἄλλη ζωή καί μᾶς ἀνήγγειλε τά ἐκεῖ; Λέγε εἰς αὐτόν: Ἀπό τούς ἀνθρώπους μέν κανένας (δέν ἐγύρισε ἀπό τόν ἄλλο κόσμο διά νά διηγηθῇ ὅσα εἶδε ἐκεῖ). Ὅμως, ὁ τῶν Ἀγγέλων Δεσπότης, ὁ Χριστός, ὅλα ἐκεῖνα μέ ἀκρίβεια τά ἀνήγγειλε» (Ε.Π.Ε.9, 434) «Παρακαλῶ, ἐκεῖνα νά ζητᾶμε τά παντοτεινά καί αἰώνια, πού δέν ἐπιδέχονται μεταβολή» (Ε.Π.Ε. 30, 510). «Αὐτός εἶναι ὁ καιρός τῆς μετανοίας, ἐκεῖνος (τῆς μελλούσης) κρίσεως. Αὐτός ὁ καιρός τῶν ἀγώνων, ἐκεῖνος τῶν στεφάνων. Αὐτός κόπου, ἐκεῖνος ἀνέσεως. Αὐτός καμάτου, ἐκεῖνος ἀνταποδόσεως» (Ε.Π.Ε. 30, 318).

Ευλογημένο το νέο έτος!

Ευχόμαστε το 2020 να είναι 
έτος επιστροφής εις Χριστόν 

και αναγέννησης της Ρωμηοσύνης!

1η Ιανουαρίου

η Εκκλησία μας εορτάζει την "περιτομή 

του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού" 

και τον Άγιον και Μέγαν Βασίλειον