«Η προσευχή ποτέ δεν πάει χαμένη, είτε ο Θεός μας εισακούει είτε όχι»

«Η προσευχή ποτέ δεν πάει χαμένη, 

είτε ο Θεός μάς εισακούει είτε όχι»

“Να πώς πρέπει να ζητάς κάτι, από το Θεό: «Κύριε, Εσύ βλέπεις ότι χρειάζομαι το τάδε πράγμα ή ότι υποφέρω από τη δείνα συμφορά. Βοήθησέ με, όπως ξέρεις και όπως θέλεις! Γενηθήτω το θέλημα Σου…»

Μ’ αυτή την εσωτερική τοποθέτηση, να προσεύχεσαι πολύ. Όχι μια φορά, έστω και παρατεταμένα, ούτε για μια μέρα μόνο, αλλά για εβδομάδες, μήνες, χρόνια…

Όλο να ικετεύεις, όλο να κραυγάζεις: «Κύριε, βοήθησέ με! Κύριε, λύτρωσέ με! Ωστόσο, ας μη γίνει ό,τι θέλω εγώ, μα ό,τι θέλεις Εσύ». Αυτό ακριβώς έλεγε και ο Χριστός στη Γεθσημανή, όταν προσευχόταν στον Πατέρα Του.

Και η χήρα της ευαγγελικής παραβολής βρήκε τελικά το δίκιο της από τον άδικο εκείνο δικαστή, μόνο και μόνο επειδή δεν κουράστηκε να τον παρακαλάει για πολύ καιρό. Κάποιος σοφός είπε το λόγο τούτο: «Πρέπει να γίνεις φορτικός στο Θεό και στους άγιους Του!».

Η προσευχή ποτέ δεν πάει χαμένη, είτε ο Θεός μας εισακούει είτε όχι. Και φυσικό είναι να μη μας εισακούει πάντα, γιατί συχνά Του ζητάμε πράγματα άχρηστα και ανώφελα. Και τότε όμως, εκτιμώντας τον κόπο της προσευχής μας, μας δίνει, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, κάτι άλλο, χρήσιμο και ωφέλιμο.

Αυτός που σας είπε, “Και τί κέρδισες ως τώρα από την προσευχή;”, είναι ανόητος. Εμείς όταν προσευχόμαστε, ζητάμε από το Θεό κάτι που θεωρούμε αγαθό. Αν, όμως, στην πραγματικότητα είναι ή θα αποβεί επιζήμιο – και αυτό το ξέρει ο Παντογνώστης- τότε Εκείνος δεν εκπληρώνει το αίτημά μας. Μη εκπληρώνοντάς το, λοιπόν, μας ευεργετεί, γιατί αλλιώς θα παθαίναμε κακό, κακό που δεν είμαστε σε θέση να προβλέψουμε.”

Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

opougis.blogspot.gr

Πηγή μας:

https://www.pentapostagma.gr/2018/01/%CE%B7-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CF%85%CF%87%CE%AE-%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%AD-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%80%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CF%87%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5-%CE%BF.html

Η Παραβολή του δέντρου και του αγοριού…

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΔΕΝΔΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΟΡΙΟΥ

(μέχρι να είναι πολύ αργά...)

«Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια μεγάλη μηλιά. Ένα μικρό αγόρι λάτρευε να  έρχεται και να παίζει δίπλα της. Σκαρφάλωσε στην κορυφή του δέντρου, έφαγε μήλα , και μετά πήρε έναν υπνάκο στη σκιά της. Αγαπούσε αυτό το δέντρο, και το δέντρο τον αγαπούσε, λάτρευε να παίζει μαζί του. Ο χρόνος πέρασε, το αγόρι μεγάλωσε και δεν έπαιζε σαν παιδί κάθε μέρα.

Μια μέρα ήρθε στο δέντρο και το κοίταζε με θλιμμένα μάτια.

- Έλα να παίξεις μαζί μου. Ζήτησε η μηλιά.

- Δεν είμαι πια μικρός. Δεν παίζω πια. Το αγόρι απάντησε. - Θέλω παιχνίδια. Χρειάζομαι λεφτά για να τα αγοράσω.

- Συγγνώμη, δεν έχω λεφτά, αλλά μπορείς να μαζέψεις όλα τα μήλα μου και να τα πουλήσεις. Τότε θα έχεις τα λεφτά.

Το αγόρι ήταν πολύ ενθουσιασμένο! Έκοψε όλα τα μήλα από το δέντρο και ήταν ευτυχισμένο. Το αγόρι δεν ήρθε αφού πήρε όλα τα μήλα.

. Μια μέρα, ένα αγόρι που έχει ήδη μετατραπεί σε έναν ενήλικα έχει επιστρέψει. Το δέντρο ήταν χαρούμενο.

- Έλα εδώ, παίξε μαζί μου!

- Δεν έχω χρόνο να παίξω μαζί σου. Πρέπει να δουλέψω, να υποστηρίξω την οικογένειά μου. Χρειαζόμαστε καταφύγιο τώρα. Μπορείς να με βοηθήσεις;

- Συγγνώμη, δεν έχω θέση για σένα. Αλλά μπορείς να χτίσεις ένα σπίτι και να χτίσεις ένα σπίτι.

Ο άνθρωπος έκοψε όλα τα κλαδιά του δέντρου και πήγε καλά. Το δένδρο ήταν χαρούμενο που τον είδε ευτυχισμένο, αλλά δεν έχει επιστρέψει από τότε. Ήταν μόνο και λυπημένο  πάλι. Μια ζεστή μέρα του καλοκαιριού επέστρεψε, και το δέντρο ήταν απλά χαρούμενο που τον είδε!

- Έλα να παίξεις μαζί μου!

- Εγώ θέλω να πάω για κολύμπι. Μπορείς να μου δώσεις μια βάρκα;

- Χρησιμοποίησε το κορμό μου  για να φτιάξεις μια βάρκα. Πήγαινε για κολύμπι και να είσαι ευτυχισμένος.

Έτσι, ο άνθρωπος έκοψε το κορμό του  μήλου για να φτιάξει μια βάρκα. Πήγε για ιστιοπλοΐα και δεν εμφανίστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μετά από πολλά χρόνια, ένας άντρας επέστρεψε.

- Λυπάμαι, αγόρι μου. Δεν έχω τίποτα άλλο για σένα, ακόμα και μήλα.

- Δεν πειράζει, δεν έχω δόντια να μασήσω, και ξέρω ότι δεν έχεις τρόπο για να σκαρφαλώσεις...

- Δεν μπορώ να σου δώσω τίποτα. Το μόνο πράγμα που έμεινε είναι  ετοιμοθάνατο φίλε μου...

- Δεν χρειάζομαι άλλο, απλά ένα μέρος να ξεκουραστώ. Κουράστηκα όλα αυτά τα χρόνια.

Τέλεια! Το παλιό κούτσουρο είναι το καλύτερο μέρος για να τον βρεις και να ξεκουραστείς. Κάτσε μαζί μου και ξεκουράσου.

Ο άνθρωπος κάθισε κάτω. Η μηλιά ήταν χαρούμενη και χαμογελαστή μέσα από δάκρυα.

Αυτή η ιστορία είναι για όλους. Το δέντρο είναι σαν τους γονείς μας. Όταν ήμασταν μικροί, μας άρεσε να παίζουμε με τη μαμά και τον μπαμπά. Όταν το κάνουμε, τους αφήνουμε και πάμε πίσω μόνο όταν χρειαζόμαστε κάτι, ή όταν έχουμε πρόβλημα. Ό, τι κι αν είναι, οι γονείς θα είναι πάντα με το μέρος μας και θα κάνουν ό, τι μπορούμε για να είμαστε σίγουροι ότι είμαστε ευτυχισμένοι.

Μπορείς να πεις ότι το αγόρι ήταν σκληρό για ένα δέντρο, αλλά έτσι φέρονται στους γονείς μας. Τους αντιλαμβανόμαστε σαν κάτι εντελώς φυσιολογικό. Δεν εκτιμούμε ό, τι κάνουν για μας μέχρι να είναι πολύ αργά...»

Πηγή μας:

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/11/blog-post_117.html

«Αὐτοί πού δέν εἶναι καλά πνευματικά, εἶναι μερικοί ἱερωμένοι πού σπουδάζουν ψυχολογία, γιά νά βοηθήσουν τίς ψυχές (μέ ἀνθρώπινες τέχνες)»

Ἅγιος Παΐσιος ό Ἁγιορείτης:

«Αὐτοί πού δέν εἶναι καλά πνευματικά, εἶναι μερικοί ἱερωμένοι πού σπουδάζουν ψυχολογία, γιά νά βοηθήσουν τίς ψυχές (μέ ἀνθρώπινες τέχνες).

Καί τό παράξενο εἶναι πού οἱ δάσκαλοί τους, οἱ ψυχολόγοι, δέν πιστεύουν στόν Θεό καί δέν παραδέχονται οὔτε ψυχή, ἤ τήν παραδέχονται μέ ἕνα δικό τους τρόπο (σχεδόν ὅλοι).

Ἀπό αὐτήν τήν πράξη τούς οἱ κληρικοί αὐτοί φανερώνουν ὅτι πνευματικά εἶναι ἄρρωστοι καί ἔχουν ἀνάγκη ἀπό Ἁγιοπατερικές ἐξετάσεις, καί, ἀφοῦ θεραπευθοῦν, τότε θά διακρίνουν καί μόνοι τους τό ἄρρωστο αὐτό πνεῦμα καί θά γνωρίσουν παράλληλα καί τή θεία Χάρη, γιά νά χρησιμοποιοῦν στό ἑξῆς τίς ψυχές πού πάσχουν τήν θεία ἐνέργεια καί ὄχι τίς ἀνθρώπινες τέχνες.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος βοηθηθεῖ νά πιστέψει στό Θεό καί στή μέλλουσα ζωή, τήν αἰώνιο – συλλάβει δηλαδή τό βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς – καί μετανοήσει, ἀλλάξει ζωή, ἔρχεται ἀμέσως ἡ θεία παρηγοριά μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἀλλοιώνει τόν ἄνθρωπο, διώχνοντας καί ὅλα τά κληρονομικά του.

Ἔτσι ἔγινε σέ πολλούς ἀνθρώπους πού μετανόησαν, ἀγωνίστηκαν μέ φιλότιμο ταπεινά, χαριτώθηκαν, ἔγιναν καί Ἅγιοι καί τούς προσκυνᾶμε τώρα μέ εὐλάβεια καί ζητᾶμε καί τίς πρεσβεῖες τους, ἐνῶ πρίν εἶχαν πολλά πάθη καί κληρονομικά.

Ἐπί παραδείγματι, ὁ Ὅσιος Μωυσῆς ὁ Αἰθίοψ, ἐνῶ πρίν ἦταν ὁ πιό αἱμοβόρος ληστής, μέ κληρονομική κακία, μόλις πίστεψε στόν Θεό, μετανόησε, ἀσκήθηκε, ἔφυγαν ὅλα τά πάθη, τόν ἐπισκέφθηκε ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καί ἀξιώθηκε νά λάβει ἀκόμα καί τό προφητικό χάρισμα.

Πέρασε δέ στήν εὐαισθησία ἀκόμα καί τό Μέγα Ἀρσένιο, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀπό τή μεγαλύτερη ἀρχοντική οἰκογένεια τῆς Ρώμης, μέ κληρονομικές ἀρετές καί ἐπιστημονική μεγάλη μόρφωση.

Ἑπομένως, τό πᾶν εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καί τήν ψυχή μπορεῖ νά τήν βοηθήσει μόνο χαριτωμένος Πνευματικός, μέ πίστη, πού ἀγαπάει τήν ψυχή καί τήν πονάει, γιατί γνωρίζει τή μεγάλη της ἀξία, τήν βοηθάει στή μετάνοια, τήν ξαλαφρώνει μέ τήν ἐξομολόγηση, τήν ἐλευθερώνει ἀπό τό ἄγχος καί τήν ὁδηγεῖ στόν Παράδεισο ἤ πετάει τό λογισμό μέ τόν ὁποῖο βασανίζει τήν εὐαίσθητη ψυχή ὁ πονηρός, καί θεραπεύεται.

Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀρρώστια στόν κόσμο ἀπό τό λογισμό, ὅταν δηλαδή πείσει ὁ διάβολος τόν ἄνθρωπο μέ λογισμούς ὅτι δέν εἶναι καλά.

Ὅπως δέν ὑπάρχει καί ἀνώτερος γιατρός σ’ αὐτές τίς περιπτώσεις ἀπό τόν ἔμπειρο Πνευματικό, πού ἐμπνέει ἐμπιστοσύνη μέ τήν ἁγιότητά του καί πετάει αὐτούς τούς λογισμούς ἀπό τά εὐαίσθητα πλάσματα τοῦ Θεοῦ καί θεραπεύει ψυχές καί σώματα δίχως φάρμακα, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, καί τίς ἐξασφαλίζει καί τόν Παράδεισο.»

[Πηγές: (Γέροντος Παϊσίου «Επιστολές» Α’ ἔκδοση 1994, σελ. 102-103), Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό & averoph.wordpress.com]

Πηγή μας:

https://hellasforce.com/2017/11/21/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CF%84%CE%B9-%CE%BB%CE%AD%CE%B5%CE%B9-%CE%BF-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CF%82/