Παρασκευή 29 Αυγούστου 2014

"Η μπόρα και η καταχνιά περνούν… Έρχεται η Άνοιξη!"


Επειδή η κρίση στην πατρίδα μας είναι καθαρά πνευματική, ας ακούσουμε τα λόγια ενός σύγχρονου ασκητή, που βλέπει μέσα από το σκοτάδι και την καταχνιά, την άνοιξη και την ελπίδα. Βλέπει τη μοναδική ευκαιρία που μας προσφέρει, με την απέραντη αγάπη Του, ο Θεός, για να γυρίσουμε πάλι κοντά Του, στη στοργική αγκαλιά Του. Εξάλλου κάθε κρίση αποτελεί και μια ευκαιρία!
 
Ο τίτλος του κειμένου που εντοπίσαμε έχει ως εξής:
 
"Η μπόρα και η καταχνιά περνούν… Τέλος η βαρυχειμωνιά για την Ελλάδα. Έρχεται η Άνοιξη!"
 
"Γνωστός σύγχρονος ασκητής: «Η κρίση μοιάζει με το κλάδεμα και τη λίπανση του δέντρου που αποσκοπεί στο να το κάνει πιο αποδοτικό και καρποφόρο. Όσο και να ακούγεται περίεργο είναι πολλά τα αγαθά που προκαλεί η παρούσα κρίση».
 
Έως πότε αμαρτωλοί, Κύριε, έως πότε αμαρτωλοί καυχήσονται. Φθέξονται και λαλήσουσιν αδικίαν, λαλήσουσι πάντες οι εργαζόμενοι την ανομίαν; Τον λαόν σου, Κύριε, εταπείνωσαν, και την κληρονομίαν σου εκάκωσαν. Χήραν και ορφανόν απέκτειναν… Ο φυτεύσας το ους ουχί ακούει… Ο παιδεύων έθνη ουχί ελέγξει; ο διδάσκων άνθρωπον γνώσιν; (αποσπάσματα από τον 93ο ψαλμ.)
 
Οι ανωτέρω στίχοι του προφήτη Δαυίδ εκφράζουν με σαφήνεια το παράπονο του προς το Θεό για μια όμοια με τη σημερινή κατάσταση, για μια κοινωνική θα λέγαμε ευρεία οικονομική κρίση της εποχής του! Ζητά μάλιστα την άμεση παρέμβαση του Θεού, ώστε να επανέλθει η τάξη μέσα από το νόμο και τη διδασκαλία Του.
 
Μήπως αυτό δεν ζητούμε πλέον όλοι οι χριστιανοί στις προσευχές μας; Μήπως όλοι δεν αναρωτιόμαστε γιατί επέτρεψε ο Θεός να φθάσει η ευλογημένη Ελλάδα μας σε τέτοια δεινή κατάσταση;
 
Μα καλοί μου άνθρωποι ο Χριστός που κινεί τα νήματα του κόσμου επιτρέπει τέτοιου είδους δοκιμασίες που στόχο έχουν τη σωτηρία της κάθε ανθρώπινης ψυχής, επισημαίνει σύγχρονος γέροντας ασκητής. Ακούω κάποιοι να χαρακτηρίζουν ως τιμωρό το Θεό!
 
Όχι καλέ μου άνθρωπε, όταν δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τιμωρό ή εγκληματία τον γεωργό που κόβει το ξηραμένο κλωνάρι από αγάπη για την ανάπτυξη του δέντρου πόσο μάλλον τον καλό  Θεό που πάντα λειτουργεί μ’ αγάπη. Το αν κάποιοι τώρα δεν δύνανται να αντιληφθούν το μέγεθος αυτής της αγάπης δεικνύει ασφαλώς το πόσο μακρυά βρίσκονται από το λειτουργικό πλαίσιο του Δημιουργού.  Ο Θεός είναι φιλεύσπλαχνος! Η αγάπη Του γίνεται κινητήριος μοχλός που μας βοηθά να εκμεταλλευθούμε τη δοκιμασία, νοούμενη ως απλή άσκηση. Και ως άριστος προπονητής μας δείχνει το πώς θα εξέλθουμε εξ αυτής νικητές και τροπαιοφόροι… Πώς, θα ρωτήσετε;
 
Μα είναι απλό, όπως λέγει σύγχρονος γέροντας ασκητής, που εκλαμβάνει την κρίση ως μοναδική ευκαιρία και ως πρώτο λαχνό που έπεσε στην Ορθόδοξη Ελλάδα προκειμένου μέσω αυτής να μεσουρανήσει σε ολάκερη την οικουμένη.
 
«Μας κλαδεύει ο Θεός τις ξέρες που προκάλεσαν οι αμαρτίες, όπως κλαδεύει τα δέντρα ο γεωργός! Και το κάνει σε μια προσπάθεια να αποδώσουμε τους καρπούς που Εκείνος αναμένει από τον ευλογημένο αγρό του, τον Αμπελώνα Του. Η κρίση λοιπόν μοιάζει με το κλάδεμα και τη λίπανση του δέντρου που αποσκοπεί στο να το κάνει πιο αποδοτικό και καρποφόρο. Όσο και να ακούγεται περίεργο είναι πολλά τα αγαθά που προκαλεί η παρούσα οικονομική κρίση.
 
Τρανό παράδειγμα αποτελεί το γεγονός ότι αυτή έσμιξε και πάλι πολλές οικογένειες, ξαναζωντάνεψε τη γειτονιά, προβλημάτισε τον κάθε άνθρωπο που από συνήθεια τραβούσε μια λανθασμένη πορεία προς το χάος και τον όλεθρο μιας παντελώς ψεύτικης ευδαιμονίας! Οι παρατημένοι λ. χ. από τα παιδιά τους γέροντες γονείς εγκατέλειψαν τα γηροκομεία και επέστρεψαν πάλι στη θαλπωρή της οικογένειας για να βοηθήσουν έστω και με την πενιχρή πλέον σύνταξη τους να εξασφαλιστούν τα αναγκαία προς το ζήν! Οι νέοι άρχισαν δειλά -δειλά να εκτιμούν αυτά που μέχρι πρότινος θεωρούσαν δεδομένα και δευτερεύοντα. Οι σύζυγοι μέσα από τα οικονομικά προβλήματα σφυρηλάτησαν τις σχέσεις τους και δοκίμασαν την αντοχή της αγάπης τους… Αναρίθμητα τα καλά της κρίσης, η οποία προκλήθηκε από την πνευματική ξηρασία.
 
Τώρα παρατηρείται στην ελληνική κοινωνία έστω και δειλά -δειλά μια πνευματική αναγέννηση!  Οι ακούοντες και βλέποντες που ακούν τους αγγελικούς παιάνες της δόξης του τριαδικού Θεού ευθαρσώς μιλούν για «άνοιξη» στην χρεοκοπημένη πνευματικά Ελλάδα. Μετά λοιπόν από ένα μακρόχρονο πνευματικό χειμώνα διακρίνουν πως σ’ ολάκερη την Ελλάδα ανθίζουν και βγάζουν φύλλα τα πρώτα δέντρα της πίστεως. Όλα πλέον οδηγούν στην πνευματική Άνοιξη της Ελλάδος. Και η Άνοιξη αυτή θα σημαδεύσει ολάκερη την Οικουμένη σκορπίζοντας την αναγέννηση με το φώς του Χριστού», λέγει γνωστός γέροντας ασκητής του Παγγαίου Όρους.
 
Θαρρώ γέροντα πως τα λεγόμενά σας κρύβουν μια υπέρμετρη αισιοδοξία που ξεπερνά κατά πολύ την χριστιανική ελπίδα…
 
«Μόνο αυτοί που δεν κατανοούν και δεν βλέπουν το πώς ο Θεός λειτουργεί στον Αμπελώνα Του μπορεί να υποστηρίζουν κάτι τέτοιο. Μόνο οι αγράμματοι και φτωχοί πνευματικά δένονται στο σατανικό άρμα της απόγνωσης και του πεσιμισμού, το οποίο επιλέγουν να τους κινεί στο διάβα της ζωής τους! Αντιλαμβάνονται την Ανάσταση του Κυρίου και τα δώρα που εξ αυτής απορρέουν για τον πιστό άνθρωπο μέσα από μια φθηνή προτεσταντική παράλογη ερμηνεία. Στην ουσία γίνονται μηδενιστές, ταυτιζόμενοι με τον εκπεσόντα Αντίδικο και λαμβάνοντας ενεργά μέρος σε ένα εγωιστικό καταστροφικό για τους ίδιους και το περιβάλλον τους γαϊτανάκι. Αρκεί να ρίξουν μια ματιά στην ιστορική διαδρομή του ανθρώπου και τότε εύκολα αν φυσικά είναι καλής διάθεσης άνθρωποι θα διαπιστώσουν πως ο χειμώνας γίνεται άνοιξη και καλοκαίρι. Γιατί όσο πιο δυνατή είναι η θερμότητα της ανιδιοτελούς αγάπης που εκπέμπει η ανθρώπινη καρδιά τόσο πιο γρήγορη γίνεται η ανθοφορία. Όσο συντομότερα αφήσουμε το φως του Χριστού να ακτινοβολεί και το ζων ύδωρ της Ορθόδοξης πίστεως να ρέει στις ξηραμένες ψυχές τόσο πιο γρήγορα θα δούμε τα πάντα να αλλάζουν γύρω μας. Τότε θα ανθίσουν όλα στην κοινωνία μας και θα δοξάσουμε τον Κύριο για το θαύμα της αναγέννησης. Γιατί ήδη το ουράνιο τόξο φάνηκε σε ολάκερη την Ελλάδα δηλώνοντας πως η μπόρα και η καταχνιά περνούν… Λίγη ακόμη υπομονή. Ας μιμηθούμε το παράδειγμα των τριών παίδων και να είστε καλοί μου χριστιανοί βέβαιοι πως θα δείτε με τα μάτια σας τον απεσταλμένο από τον Κύριο μας Άγγελο να αποτινάζουν την φωτιά των Χαλδαίων και να φέρουν τη θεϊκή δροσιά. Και στη θέση των Χαλδαίων σήμερα βρίσκονται οι σύγχρονοι εκφραστές του μυστηρίου της ανομίας, ανελέητοι μασώνοι και σιωνιστές που με τη μορφή του μικροβίου επιδιώκουν να ξηράνουν και να κάψουν ολοσχερώς το δέντρο του Θεού.
 
Χριστιανοί μου θαρσείτε! Κλείστε τα αυτιά σας στις Κασσάνδρες! Θωρακιστείτε με υπομονή και ειλικρινή αγάπη Χριστού! Και τότε θα δείτε το άκτιστο φως του τριαδικού Θεού να απλώνεται σε ολόκληρη την ευλογημένη Πατρίδα μας. Ο Παράκλητος μαζί σας!»

Σ.Ο.                                                                                    

Συντάκτης: ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΣΤΥΛΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΪΟΣ 2012"

Πηγή μας:

"Το σχοινί"


"Κάποτε ένας ορειβάτης, θέλησε να ανεβεί το ψηλότερο βουνό. Ξεκίνησε, λοιπόν, την περιπέτεια του μετά από πολλή προετοιμασία. Όμως, επειδή ήθελε τη δόξα μόνο για τον εαυτό του αποφάσισε να σκαρφαλώσει το βουνό μόνος. Η νύχτα όμως που τον πρόλαβε, έπεσε βαριά και ο άνδρας δεν έβλεπε τίποτα. Όλα ήταν μαύρα. Μηδενική ορατότητα. Το φεγγάρι και τα άστρα είχαν καλυφθεί από σύννεφα. Καθώς ο άνδρας ανέβαινε και απείχε λίγα μόνο μέτρα από την κορυφή του βουνού, γλίστρησε και έπεσε στο κενό με μεγάλη ταχύτητα. Ο ορειβάτης καθώς έπεφτε, ένοιωθε την τρομερή αίσθηση της βαρύτητας να τον τραβά. Συνέχισε να πέφτει και σε εκείνες τις στιγμές του μεγάλου φόβου ήρθαν στο μυαλό του όλα τα καλά και τα άσχημα επεισόδια της ζωής του. Σκεφτόταν το πόσο κοντά στο θάνατο ήταν, όταν ξαφνικά ένιωσε το σκοινί πού ήταν δεμένο στη μέση του να τον τραβά δυνατά. Το σώμα του ορειβάτη κρεμόταν πλέον στον αέρα. Μόνο το σκοινί τον κρατούσε ζωντανό... Εκείνη τη στιγμή της αμηχανίας και καμιάς άλλης επιλογής, φώναξε:
-Θεέ μου, βοήθησε με!

Ξαφνικά, μια βαθειά φωνή προερχόμενη από τον ουρανό απάντησε:
-Τί θέλεις να κάνω;

-Σώσε με, Θεέ μου!

-Αληθινά, νομίζεις ότι μπορώ να σε σώσω;

-Βέβαια, πιστεύω ότι Εσύ μπορείς!

-ΤΟΤΕ, του απαντά ο Θεός, ΚΟΨΕ ΤΟ ΣΚΟΙΝΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΕΜΕΝΟ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΣΟΥ.
-!...
Η ομάδα διάσωσης, την άλλη μέρα, είπε ότι ένας ορειβάτης βρέθηκε νεκρός, παγωμένος και το σώμα του κρεμόταν από ένα σκοινί. Τα χέρια του κρατούσαν σφιχτά το σκοινί ΜΟΝΟ 2 μέτρα πάνω από τη γη!...

Εγώ κι εσύ; Πόσο «κολλημένοι» είμαστε στο «σκοινί» μας;...

Ποτέ μην αμφισβητήσεις την αγάπη Του. Μην πεις ότι σε έχει ξεχάσει, σε έχει εγκαταλείψει, ότι δεν σε φροντίζει. Πάντα σε κρατάει με το δεξί Του χέρι και η επιλογή να απλώσεις το δικό σου χέρι ανήκει σε εσένα."


 

Τετάρτη 27 Αυγούστου 2014

"Ο Πολύτιμος Λίθος..." - Μία διδακτική ιστορία που δείχνει τι λείπει από την εποχή μας.


"Μια σοφή γυναίκα που ταξίδευε στα βουνά ανακάλυψε τυχαία σε ένα ρέμα έναν πολύτιμο λίθο. Κοντοστάθηκε, τον μάζεψε και συνέχισε το δύσκολο ταξίδι της. Την επόμενη μέρα συνάντησε έναν άλλο ταξιδιώτη πεινασμένο και εξαντλημένο. Η γυναίκα βλέποντας τον έτσι ταλαιπωρημένο, αποφάσισε να μοιραστεί μαζί του το φαγητό της. Καθώς όμως άνοιξε το σακίδιο της, ο ταξιδιώτης είδε τον πολύτιμο λίθο και εντυπωσιάστηκε. Παρακάλεσε λοιπόν τη γυναίκα να του τον χαρίσει. Εκείνη χωρίς δισταγμό ή δεύτερες σκέψεις πήρε τον πολύτιμο λίθο και του τον έδωσε.
 
Ο ταξιδιώτης έφυγε ενθουσιασμένος, μακαρίζοντας την καλή του τύχη. Αυτός ο λίθος ήταν ανεκτίμητης αξίας και θα τον εξασφάλιζε για το υπόλοιπο της ζωής του. Κι άρχισε να κάνει σχέδια για το μέλλον του που διαγραφόταν λαμπρό, γεμάτο ανέσεις και πολυτέλειες. Μετά από μερικές μέρες όμως επέστρεψε αναζητώντας τη σοφή γυναίκα.
 
«Σκέφτηκα πολύ αυτές τις μέρες» ομολόγησε μόλις τη βρήκε. «Ξέρω πόσο πολύτιμος είναι ο λίθος που μου χάρισες. Θα μπορούσα με τη βοήθεια του να ζήσω μια άνετη, παραμυθένια ζωή. Παρόλα αυτά δεν τον θέλω. Αποφάσισα να στον επιστρέψω με την ελπίδα ότι θα μου δώσεις κάτι άλλο, κάτι πραγματικά πολύτιμο. Δώσε μου κάτι που υπάρχει μέσα σου, δώσε μου αυτό που σε έκανε να μου χαρίσεις το λίθο»."

Πηγή: