Ἀπάντηση στόν Μητροπολίτη Δημητριάδος - καί ὄχι μόνο,
γιά τό μεταναστευτικό
Μέ ἀφορμή
πρόσφατες, φιλομεταναστευτικές δηλώσεις τοῦ
Μητροπολίτη Δημητριάδος Ἰγνατίου, ὅπου ὁ τελευταῖος
τολμάει νά κρίνει ὡς μή Ἕλληνα καί
μή Χριστιανό (!) ὅποιον «ἀρνεῖται τήν
προσφορά σέ πρόσφυγες καί μετανάστες», σημειώνω ὁρισμένες
σκέψεις.
Σεβασμιώτατε, κι ἐσύ καί ὅλοι ὅσοι
χρησιμοποιεῖτε τήν ἑλλαδική Ἐκκλησία
καί τή θέση σᾶς σ΄ αὐτήν, γιά
ρόλους ὄχι μόνο ἄσχετους
μέ τήν ἀποστολή Τῆς ἀλλά καί
συνάδοντες μέ τούς σχεδιασμούς τῆς διεθνοῦς Μαφίας,
θά ἔπρεπε νά
ντρέπεστε. Ἀντί νά τρέχετε πίσω ἀπό κάθε
κέλευσμα τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, ἡ ὁποία μέ
τή σειρά τῆς ὑπηρετεῖ τά ξένα
της ἀφεντικά,
θά ἔπρεπε νά
πάρετε μία θέση κοντά στόν ἑλληνικό λαό ποῦ ἰδίως
σήμερα δοκιμάζεται ποικιλοτρόπως. Λαό πτωχευμένο ὑλικά καί
πνευματικά, λαό ποῦ δέν ἔχει ἀπό ποῦ νά
πιαστεῖ τή
στιγμή ποῦ ἀμφισβητεῖται τό ὕστατο
δικαίωμά του, γιά μία πατρίδα δική του...
Δέν εἴπατε λέξη
γιά τήν ληστεία ποῦ γίνεται ἀπό
δεκαετίας σέ βάρος τῆς Ἑλλάδας ἀπό τά
διεθνῆ καρτέλ
συμφερόντων. Ψελλίσατε λίγα -καί ἀργά, μετά
τή λαϊκή πίεση- γιά τήν προδοσία τῆς
Μακεδονίας ἀπό τά κνώδαλα τῆς
προηγούμενης Κυβέρνησης. Δέν λέτε καί τώρα τίποτε γιά τό δικαίωμα τοῦ Ἕλληνα σέ
μία ἀσφαλῆ καί ἑλληνική
χώρα, ἀντάξια ἐκείνων ποῦ χύσανε
τό αἷμα τους
γιά τήν (ὅποια) ἐλευθερία
μας. Ἀντιθέτως,
τώρα βγαίνετε νά ἀμφισβητήσετε τό δικαίωμά μας αὐτό καί νά
πεῖτε ὅτι
««στούς πρόσφυγες καί τούς μετανάστες εἶναι ὁ Χριστός
σήμερα. Αὐτόν τόν Χριστό διδάσκουμε. Θά εἴμαστε ὑπόλογοι ἄν δέν τόν
ὑποδεχτοῦμε»!!!
Σεβασμιώτατε, ἀφοῦ δέν ἔχεις τό ἀκαταλόγιστο,
δέν μπορῶ παρά νά
διαβάσω στίς δηλώσεις αὐτές μία συνειδητή ταύτιση μέ τούς
ἐχθρούς
του ἑλληνικοῦ λαοῦ. Μόνον ἔτσι ἑρμηνεύεται
ἡ
μεταμφίεση ἑνός διεθνοῦς
πολιτικοῦ
ζητήματος σέ «ἀνθρωπιστικό» (καί …χριστιανικό καθῆκον). Καί
γιά νά τελειώνουμε: ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων
δέν στρέφεται κατά τῆς παράνομης μετανάστευσης γιατί ἔχει κάτι ἐναντίον
κάποιων προσώπων, μουσουλμάνων ἤ μή. Θέλει ἁπλῶς νά
διατηρήσει ὁ τόπος μας τόν χαρακτήρα ποῦ κράτησε ἐπί
χιλιετίες, ἡ δέ κοινωνία νά μήν ἀπωλέσει ὅ,τι ἀπέμεινε ἀπό τήν
συνοχή καί τήν λειτουργικότητά της.



