«Φανείτε
ήρωες διότι ζούμε σε χαλεπούς καιρούς!»
Θα ρίψω, αγαπητοί μου, ένα
λακωνικό σύνθημα. Και θα παρακαλέσω όλοι, άντρες και γυναίκες, να το προσέξετε
και ν’ ανταποκριθήτε σ’ αυτό. Το σύνθημα είνε «Φανήτε ήρωες!» Διότι ζούμε σε χαλεπούς καιρούς. Φανήτε ήρωες! Κι
όταν λέγω ήρωες τι εννοώ;
Άλλη γλώσσα έχει ο κόσμος, άλλη
εμείς οι Χριστιανοί˙ άλλο το λεξιλόγιο του κόσμου, άλλο το λεξιλόγιο του Θεού.
Ήρωας στη γλώσσα του κόσμου είνε εκείνος που ωπλισμένος αγωνίζεται με
γενναιότητα, υπερασπίζει την πατρίδα, νικά και θριαμβεύει, και η πατρίς
ευγνωμονούσα του στήνει ηρώο και άγαλμα. Στη γλώσσα του Θεού, στη γλώσσα της
πίστεως, ο ήρωας παίρνει άλλη έννοια˙ προσλαμβάνει βάθος και έκτασι, ανάγεται
σε επίπεδο υψηλότερο και πνευματικώτερο. Ήρωας εδώ είνε όχι εκείνος που νικά
απλώς εξωτερικούς εχθρούς, άλλ’ εκείνος που νικά τους τρεις μεγάλους εχθρούς
του ανθρώπου˙ την σάρκα, τον κόσμο, και τον διάβολο. Η μεγαλυτέρα νίκη είνε να νικήση κανείς τα πάθη του. Όπως έλεγαν και οι
προγονοί μας, υψίστη νίκη είνε «το νικάν εαυτόν», να νικά κανείς τον κακό εαυτό
του.
Υπό την έννοια αυτή ήρωας είνε ο
Χριστιανός μαχητής. Κι όπως ο στρατιώτης είνε οπλισμένος με όπλα, αμυντικά και
επιθετικά, έτσι και ο Χριστιανός που ελκύεται από τον ηρωισμό της αγιότητος διότι
ήρωας ίσον άγιος και άγιος ίσον ήρωας, το
υψηλότερο είδος ηρωίσμου είνε η αγιότης. Όποιος λοιπόν θέλει να γίνη ήρωας
της αγιότητος, πρέπει να είνε ωπλισμένος με ιερά όπλα.
Ένα δε από τα όπλα αυτά που
πρέπει να έχη ο Χριστιανός είνε η υπομονή!
