Ο ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΜΠΡΕΝΤΣΙΑΝΙΝΩΦ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΙΣ ΕΣΧΑΤΕΣ ΗΜΕΡΕΣ

«Ἐμᾶς μπορεῖ νά μᾶς τραβήξει ὁτιδήποτε. Καί ἡ ὀμορφιά τῆς Θ. Λειτουργίας καί τό νά ὑπηρετοῦμε ἕναν ὑψηλό σκοπό. Μ  αὐτά ὅμως ὅλα, ὑπάρχει κίνδυνος νά χάσουμε τό πιό βασικό. Ὁ Κύριος δέν μᾶς ἄφησε κάποιο σύστημα, ἐκτός ἀπό τίς ἐντολές Του. Καί ἡ κυριότερη ἐντολή, εἶναι τῆς ἀγάπης πρός ὅλους καί ἰδιαιτέρως πρός τούς ἐχθρούς. Ὅσο πιό κοντά θά εἴμαστε στό τέλος, οἱ ἄνθρωποι θά γίνονται πιό ψυχροί καί σκληροί. Μέ τήν ἄνθιση τῆς ἀνομίας, ψύχεται ἡ ἀγάπη. Τό βασικό γιά τόν χριστιανό εἶναι ἡ ἀγάπη. Γί  αὐτό ἐμεῖς πρέπει ν  ἀπαντοῦμε μέ ἀγάπη στήν ψυχρότητα καί σκληρότητα τοῦ κόσμου αὐτοῦ»

"Ἅγιος ἐπίσκοπος Ἰγνάτιος Μπρεντσιανίνωφ"

Πηγή μας:

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/09/blog-post_96.html

"Η παιδαγωγική αξία του πόνου και των δυσκολιών στην ανθρώπινη ζωή"

«ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΣΑΝΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ;»

«Πολύ απλά, διότι η ευτυχία και η ευχαρίστηση κάνουν τον άνθρωπο να συνηθίζει να ικανοποιείται με τα επίγεια υλικά, ενώ ο πόνος και τα βάσανα ωθούν τον άνθρωπο να αναζητά, μια πιο βαθειά χαρά, πέρα από τους περιορισμούς του κόσμου τούτου.

Αυτή την στιγμή πονάω πολύ και επικαλούμαι το όνομα του Ιησού Χριστού, όχι απαραιτήτως για να με ανακουφίσει από τον πόνο, αλλά για να είναι μαζί μου, όσο χρόνο υποφέρω, ο Χριστός, ο μόνος που μας βοηθά να υπερβούμε αυτόν τον κόσμο, και για να γίνει το θέλημά Του σε μένα. Όμως σε στιγμές απόλαυσης δεν Τον επικαλούμαι. Τότε είμαι ικανοποιημένος με όσα έχω και νομίζω ότι δεν χρειάζομαι περισσότερα. Για πιο λόγο είναι αβάσιμη μια φιλοσοφία της απόλαυσης; Διότι η απόλαυση είναι φευγαλέα και αναξιόπιστη, ενώ ο πόνος είναι αναπόφευκτος. Στον πόνο και στο μαρτύριο, μας μιλάει ο Χριστός. ο Θεός μας τα προσφέρει από καλωσύνη- ναι, ακόμα και το κακό, διότι μέσα από αυτά παίρνουμε μία γεύση εκείνου που βρίσκεται παραπέρα, στο επέκεινα, αν πραγματικά υπάρχει αυτό που η καρδιά μας βαθύτατα επιθυμεί.

Όμως, πόσο αμφίβολες θα ήταν αυτές οι υποθέσεις, πόσο στηριγμένες στο τίποτα- σε τίποτα άλλο παρά στην ανθρώπινη φαντασία, αν ο Χριστός δεν είχε έρθει για να μας δείξει, να δείξει σε εμάς, που αλλιώς θα είμασταν τυφλοί..."»

π. Σεραφείμ Ρόουζ " Η Ζωή και τα Έργα του" - περί αποδοχής του πόνου στη ζωή μας.

Πηγή μας:

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/09/blog-post_25.html

«Κύριε, κάνε την ψυχή μου φιλική προς τα γεγονότα»

Κύριε,

κάνε την ψυχή μου φιλική προς τα γεγονότα

που συμβαίνουν γύρω μου.

Να τα δέχομαι με ηρεμία.

Αν κάτι δεν μου αρέσει,

πάλι να το κοιτώ ήρεμα αρχικά.

Να αποφεύγω τον πανικό, τη διάλυση,

την κατάρρευση, τη φοβία και το άγχος.

Και με τέτοια αφετηριακή διάθεση γαλήνης και ειρήνης

που Εσύ θα μου χαρίζεις,

να προσπαθώ στη συνέχεια να κάνω τις αλλαγές που θέλω.

Χωρίς όμως να τρελαίνομαι.

Χωρίς να υποφέρω,

χωρίς να απαιτώ να γίνουν όλα όπως τα θέλω εγώ.

Διότι, η ειρήνη Σου,

ήδη θα δίνει στην ψυχή μου χορτασμό,

πληρότητα, και γαλήνη.

Θέλω να μεταμορφώσω πολλά γύρω μου.

Μα αυτό δεν θα γίνει ξεκινώντας με ταραγμένη διάθεση.

Θέλω να κινούμαι όπως Εσύ.

Ήθελες πολύ να αλλάξεις τον κόσμο,

μα δεν το έκανες με ένταση και πόλεμο,

με σύγκρουση και κραυγές,

με φανατισμό και βία,

με φωτιά και τσεκούρι.

Ο τρόπος μου, Κύριε,

θέλω να συνοψίζεται σ’ αυτές τις λέξεις:

Αποδοχή, συμφιλίωση,

αγάπη, προσευχή, ταπείνωση,

θείο Φως που κυκλώνει τα πάντα,

δύναμη των αγίων Μυστηρίων της Εκκλησίας

που έρχονται να γεμίσουν τα πάντα μέσα μου

με τη χάρη του Κυρίου Ιησού,

με την αγάπη του Θεού – Πατέρα,

και την κοινωνία του αγίου Πνεύματος…

Κάπως έτσι θα ήθελα να βλέπω τα γεγονότα της ζωής μου.

Κι έτσι να κάνω τις αλλαγές που ονειρεύομαι.

Ειρήνη παντού.

Τας κεφαλάς ημών τω Κυρίω κλίνωμεν…

Για να βάλει πάνω στο κεφάλι μας

τα χέρια Του,

και να μας χαρίσει όλα αυτά.

Πηγή μας:

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2017/09/blog-post_88.html